زنذگینامه سردار شهید ابوالفضل رفیعی سیج

سردار شهید ابوالفضل رفیعی سیج 

اﺑﻮاﻟﻔﻀﻞ رﻓﻴﻌﻰ سیج در ﺳﺎل 1334 در ﻳﻜﻰ از روﺳﺘﺎﻫﺎى اﻃﺮاف ﻣﺸﻬﺪ - ﺑﺨﺶ ﻛﻼت - ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪ.

ﻣﺎدرش ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: ﻳﻚ ﻫﻔﺘﻪﺑﻌﺪ از ﻣﺎه ﻣﺒﺎرك رﻣﻀﺎن ﺑﻪ دﻧﻴﺎ آﻣـﺪ. ﻫﻤﭽﻨـﻴﻦ ﻣـﻰﮔﻮﻳـﺪ: ﻗﺒـﻞ از

اﺑﻮاﻟﻔﻀﻞ، ﺧﺪاوﻧﺪ ﻫﻔﺖﭘﺴﺮ ﺑﻪ ﻣﺎ داد ﻛﻪ ﻫﻤﮕﻰ در ﻛﻮدﻛﻰ از دﻧﻴﺎ رﻓﺘﻨﺪ. وﻗﺘﻰ ﻣﺠﺪداً ﺑـﺎردار ﺷـﺪم،

ﺷﺒﻰ در ﺣﺎل ﺧﻮاب و ﺑﻴﺪارى ﻧﺪاﻳﻰ ﺷﻨﻴﺪم ﻛﻪ ﮔﻔﺖ: ﭘﺴﺮت را اﺑﻮاﻟﻔﻀﻞ ﻧﺎم ﺑﮕﺬار، زﻧﺪه ﻣﻰﻣﺎﻧﺪ. ﺑﻌـﺪ

از زاﻳﻤﺎن، ﻫﻤﺴﺮم "ﻋﻠﻰاﺻﻐﺮ رﻓﻴﻌﻰ" ﮔﻔﺖ: اﻳﻦ ﻛـﻮدك را ﺑـﻪ ﻳـﺎد ﺟـﻮاد - آﺧـﺮﻳﻦ ﻓﺮزﻧـﺪ از دﺳـﺖ

رﻓﺘﻪﻣﺎن - ﺟﻮاد ﻣﻰﻧﺎﻣﻢ. اﻧﺪك زﻣﺎﻧﻰ ﻧﮕﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻛﻮدك ﺑﻪ ﺷﺪت ﺑﻴﻤﺎر ﺷﺪ، ﺑﻪ ﻳﺎد ﻧﺪاﻳﻰ ﻛـﻪ در

زﻣﺎن ﺑﺎردارى ﺷﻨﻴﺪه ﺑﻮدم اﻓﺘﺎدم و ﻣﻮﺿﻮع را ﺑﺎ ﻳﻜﻰ از اﻗﻮام - ﻛﻪ اﻫﻞ ﻋﻠﻢ ﺑﻮد در ﻣﻴـﺎن ﮔﺬاﺷـﺘﻢ. او

ﺗﺄﻛﻴﺪ ﻛﺮد ﻛﻪ ﻧﺎم ﻓﺮزﻧﺪﺑﻴﻤﺎرﻣﺎن را ﺑﻪ اﺑﻮاﻟﻔﻀﻞ ﺗﻐﻴﻴﺮ دﻫﻴﻢ. ﺑـﺎ ﺗﻐﻴﻴـﺮ ﻧـﺎم او ﺑﻴﻤـﺎرﻳﺶ ﻧﻴـﺰ ﺑﻬﺒـﻮد

ﻳﺎفت. 


در ﺷﺶ ﺳﺎﻟﮕﻰ ﺑﻪ ﻣﻜﺘﺐ رﻓﺖ و ﻗﺮآن را ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺖ و در ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﮕﻰ ﺑﻪ ﻣﺪرﺳﻪ رﻓﺖ. ﺑﻌـﺪ از ﭘﺎﻳـﺎن

دوران اﺑﺘﺪاﻳﻰ ﺗﻮﺳﻂﻋﻤﻮﻳﺶ ﺑﻪ ﻣﺪرﺳﻪ ﺧﻴﺮات ﺧﺎن - ﻛﻪ از ﻣﺪارس ﻋﻠﻮم دﻳﻨﻰ ﻣـﺸﻬﺪ ﺑـﻮد - راه

ﻳﺎﻓﺖ و ﺑﻪ ﻓﺮاﮔﻴﺮى ﻋﻠﻮم دﻳﻨﻰ ﭘﺮداﺧﺖ. ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺑﺎ ﺗﺤﺼﻴﻞ در ﺣﻮزه، ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺑﻪ اداﻣﻪ ﺗﺤﺼﻴﻞ ﭘﺮداﺧﺖ 

و ﺗﺎ ﺳﻴﻜﻞ اداﻣﻪ داد.

ﭘﺲ از ﻫﻔﺖ ﺳﺎل ﺗﺤﺼﻴﻞ در ﺣﻮزه، ازدواج ﻛﺮد. ﺷـﻬﻴﺪ اﺑﻮاﻟﻔـﻀﻞ رﻓﻴﻌـﻰ در ﺳـﺎل 1350 ﺑـﺎ ﺧـﺎﻧﻢ

ﻓﺎﻃﻤﻪ دﻫﻘﺎﻧﻰ ﻓﻴﺮوزآﺑﺎدى ﭘﻴﻤﺎن ازدواج ﺑﺴﺖ ﻛﻪ ﺛﻤﺮه اﻳﻦ ازدواج ﭼﻬﺎر ﻓﺮزﻧﺪ ﺑﻪ ﻧﺎﻣﻬﺎى: ﻋﻠـﻰاﺻـﻐﺮ 

(ﻣﺘﻮﻟﺪ 1352)، ﺟﻌﻔﺮ(1354)، ﺻﺎدق(1357) و ﺗﻜﺘﻢ(1360) اﺳﺖ

وى در ﻛﻨﺎر ﻋﻠﻮم دﻳﻨﻰﺑﺎ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺳﻴﺎﺳﻰ روز آﺷﻨﺎ ﺷﺪ و ﺑﻪ ﻣﺒﺎرزه ﻋﻠﻴـﻪ رژﻳـﻢ ﭘﻬﻠـﻮى ﭘﺮداﺧـﺖ. ﺑـﺎ

ﺷﺮوع ﻗﻴﺎم ﺷﻜﻮﻫﻤﻨﺪ اﺳﻼﻣﻰ ﺑﻪ ﺻﺤﻨﻪ ﻣﺒـﺎرزه روى آورد و در ﺗﻈـﺎﻫﺮات و راﻫﭙﻴﻤﺎﻳﻴﻬـﺎ و اﻋﺘـﺼﺎﺑﺎت

ﺣﺎﺿﺮ ﺷﺪ و در ارﺷﺎد ﻣﺮدم ﻣﻰﻛﻮﺷﻴﺪ. در ﻫﻤﻴﻦ راﺑﻄﻪ ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺗﻮﺳـﻂ ﻣـﺄﻣﻮران رژﻳـﻢ ﺳـﺘﻢ ﺷـﺎﻫﻰ

ﺗﺤﺖ ﺗﻌﻘﻴﺐ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ، اﻣ ﻫﺮ ﺑﺎر ﺑﺎ زﻳﺮﻛﻰ ﺗﻤﺎم از ﻣﻬﻠﻜﻪ ﮔﺮﻳﺨﺖ. ﺑـﻪ ﻋﻠّـﺖ ﻓـﺸﺎر و ﺧﻔﻘـﺎن رژﻳـﻢ 

ﺷﺎﻫﻨﺸﺎﻫﻰ، ﺑﺎ ﻧﭙﻮﺷﻴﺪن ﻟﺒﺎس روﺣﺎﻧﻴ راه دﻳﮕﺮى را ﺑﺮاى ﻣﺒﺎرزه ﺑﺮﮔﺰﻳﺪ. در اواﻳﻞ اﻧﻘـﻼب دو ﺗـﻦ از 

ﻣﺄﻣﻮران رژﻳﻢ را ﺑﺎﺷﮕﺮد ﺧﺎﺻ ﻣﻀﺮوب ﺳﺎﺧﺖ.

ﻫﻤﺮزم او - ﺳﻴ ﺪﻛﺎﻇﻢﺣﺴﻴﻨﻰ - ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: در ﺗﺠﻤﻌﺎﺗﻰ ﻛـﻪ در ﻣﻨـﺎزلﻋﻠﻤـﺎ ﺗـﺸﻜﻴﻞ ﻣـﻰﺷـﺪ و در 

اﻧﺘﻈﺎﻣﺎت، راﻫﭙﻴﻤﺎﻳﻰ و ﺗﺸﻜﻴﻞ راﻫﭙﻴﻤﺎﻳﻴﻬا ﺗﺎ ﭘﻴﺮوزى اﻧﻘﻼب ﺑﺎ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ ﻫﻤﻜﺎرى داﺷﺘﻴﻢ. 

 از ﻛﺴﺎﻧﻰ ﻛﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ اﻧﻘﻼب ﺑﺪﺑﻴﻦ ﺑﻮدﻧﺪ دورى ﻣﻰﻛﺮد. و ﺑﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎن اﻣﺎم(ره) دﺷﻤﻦ ﺑﻮد. 

ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﻫﻤﺮزم او ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: در دوران اﻧﻘﻼب وﻗﺘﻰ ﺟﻨﺎزه ﻣﺮﺣﻮم ﻛﺎﻓﻰ را از ﺑﺎﻻ ﺧﻴﺎﺑﺎن ﻣـﺸﻬﺪ ﺑـﻪ 

ﻃﺮف ﺣﺮم ﻣﻄﻬ ﺮ ﺣﻀﺮت رﺿﺎ(ع) آوردﻳﻢ، ﺑﭽﻪﻫﺎى ﺣﺰب اﻟﻠّﻪ و اﻧﻘﻼﺑﻰ ﻣﺄﻣﻮرﻳﺖ داﺷﺘﻨﺪ ﭼﺮاﻏﺎﻧﻰﻫـﺎى 

اﻃﺮاف ﺣﺮم ﻣﻄﻬ ﺣﻀﺮت رﺿﺎ(ع) را ﺑﻜﻨﻨﺪ؛ ﭼﻮن اﻣﺎم(ره) 15 ﺷﻌﺒﺎن ﺳـﺎل 1357 را ﻋـﺰاى ﻋﻤـﻮﻣﻰ 

اﻋﻼم ﻛﺮده ﺑﻮدﻧﺪ و رژﻳﻢ ﭘﻬﻠﻮى ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ اﻣﺎم، ﭼﺮاﻏﺎﻧﻰ ﺧﻴﻠﻰ زﻳﺎدى دور ﺣﺮم ﻛﺮده ﺑـﻮد. در 

آن زﻣﺎن اﻃﺮاف ﺣﺮم ﻣﻄﻬ ﭼﻤﻦ ﻛﺎرى ﺑﻮد. داﺧﻞ ﭼﻤﻨﻬﺎ ﺳﺘﻮﻧﻬﺎى زﻳـﺎدى ﺑـﺮاى ﭼﺮاﻏـﺎﻧﻰ ﮔﺬاﺷـﺘﻪ 

ﺑﻮدﻧﺪ. ﺑﺮادران ﻃﻰﻫﻤﺎﻫﻨﮕﻰ ﻗﺒﻠﻰ ﻣﺄﻣﻮرﻳﺖ داﺷﺘﻨﺪ ﻛﻪ اﻳﻦ ﭼﺮاﻏﺎﻧﻰﻫﺎ را ﺑﻜﻨﻨﺪ و ﺧﺮاب ﻛﻨﻨﺪ ﻛﻪ ﻣـﺎ 

ﻫﻤﮕﻰ دﻧﺒﺎل ﭼﻮﺑﻰ ﻳﺎﭼﻴﺰى ﻣﻰﮔﺸﺘﻴﻢ ﺗﺎ ﺳﻴﻤﻬﺎ و ﭼﺮاﻏﺎﻧﻰﻫﺎ را ﺧﺮاب ﻛﻨﻴﻢ. اﻣ اﻳﻦ ﺷﻬﻴﺪ ﻋﺰﻳـﺰ ﺑـﺎ

دﺳﺖ از ﺳﺘﻮن و ﺳﻴﻢﺑﺮق ﻣﻰﮔﺮﻓﺖ و ﻣﻰﻛﺸﻴﺪ. در ﺣـﺎﻟﻰ ﻛـﻪ ﭼﺮاﻏﻬـﺎ روﺷـﻦ ﺑـﻮد و ﺑـﺮق داﺷـﺖ، 

ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺳﺘﻮن را از ﺟﺎﻛﻨﺪ و در ﻣﻴﺎن ﭼﻤﻨﻬﺎ اﻧﺪاﺧﺖ. در آن ﻣﻮﻗﻊ اوﻟﻴﻦ ﺑـﺎر ﺑـﻮد ﻛـﻪ در آن ﻣﻨﻄﻘـﻪ 

رژﻳﻢ از ﮔﺎز اﺷﻚآور اﺳﺘﻔﺎده ﻛﺮد و ﺗﺎ آن ﻣﻮﻗﻊ ﻣﺎ ﭼﻴﺰى از آن ﻧﻤﻰداﻧﺴﺘﻴﻢ و ﻧﺪﻳـﺪه ﺑـﻮدﻳﻢ. ﺟﻠـﻮى 

ﺻﺤﻦ ﺣﺮم اﻣﺎم(ع) ﮔﺎز اﺷﻚ آور رﻳﺨﺖ و ﺷﻬﻴﺪ رﻓﻴﻌﻰ ﺑﺎ ﺣﺪود ﺷﺶ ﻧﻔـﺮ زﻳـﺮ ﺟﻨـﺎزه ﻣﺎﻧـﺪ و ﺑﻘﻴـﻪ 

ﻣﺘﻔﺮّق ﺷﺪﻧﺪ. در آن ﺟﺮﻳﺎن ﺷﻬﻴﺪ رﻓﻴﻌﻰ در ﺣﺎﻟﻰ ﻛﻪ آب از ﭼﺸﻤﻬﺎﻳﺶ ﻣﻰآﻣﺪ، از ﺷﺪت ﮔـﺎز اﺷـﻚ 

آور ﺟﻠﻮى ﺟﻨﺎزه و ﺗﺎﺑﻮت را ﮔﺮﻓﺖ ﺗﺎ ﻣﺒﺎدا ﺣﺮﻛﺖ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﻮد و ﻣﺮدم ﻣﺘﻔﺮّق ﺷﻮﻧﺪ. 

ﺳﺮاﻧﺠﺎم در 22 ﺑﻬﻤﻦﻣﺎه ﺳﺎل 1357 ﻛﻪ اﻧﻘﻼب ﺑﻪ ﭘﻴﺮوزى رﺳـﻴﺪ، ﺷـﻬﻴﺪ رﻓﻴﻌـﻰ ﺑـﻪ ﻋﻠّـﺖ ﻋﻼﻗـﻪ 

ﻓﺮاوان ﺑﻪ ﺣﻀﺮت اﻣﺎم(ره) ﻋﻀﻮ ﺳﭙﺎه ﻗﻢ ﺷﺪ و ﺑﻪ ﺣﻔﺎﻇﺖ از اﻣﺎم ﻋﺰﻳﺰ ﭘﺮداﺧﺖ. 

ﻫﻤﺮزم او - ﺳﻴﺪﻛﺎﻇﻢﺣﺴﻴﻨﻰ - ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: ﺷﻬﻴﺪ رﻓﻴﻌﻰ ﺑﺮاﻳﻢ ﻧﻘﻞ ﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ روزى ﺣﺎج اﺣﻤﺪ آﻗﺎ ﺑﻪ 

ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻨﺪ: ﻳﻚ ﺗﺴﺒﻴﺢﺑﺮاى اﻣﺎم ﺗﻬﻴﻪ ﻛﻨﻴﺪ. ﻣﻦ ﻣﻮﺗﻮرى ﺳﻮار ﺷﺪم و ﺑﻪ داﺧﻞ ﺷـﻬﺮ ﺗﻬـﺮان رﻓـﺘﻢ و 

ﻳﻚ ﺗﺴﺒﻴﺢ ﭼﻮﺑﻰ ﺑﺮاى ﺣﻀﺮت اﻣﺎم ﺧﺮﻳﺪم و آوردم. وﻗﺘﻰ ﺑﺮدﻧﺪ ﺧﺪﻣﺖ اﻣﺎم، اﻣﺎم ﻓﺮﻣﻮده ﺑﻮدﻧﺪ: ﻣـﻦ

اﻳﻦ رﻧﮓ را (ﻇﺎﻫﺮاً رﻧﮓ ﻣﺸﻜﻰ ﺑﻮده) ﻧﻤﻰﺧﻮاﻫﻢ. ﺷﻬﻴﺪ رﻓﻴﻌﻰ ﻣﻰﮔﻔﺘﻨـﺪ: ﻣـﻦ دوﺑـﺎره رﻓـﺘﻢ داﺧـﻞ 

ﺷﻬﺮ. اﻳﻨﺠﺎ ﻣﻬﻢ ﺑﻮد ﻛﻪ وﻗﺘﻰ ﺣﺎج اﺣﻤﺪ آﻗﺎ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻨﺪ: آﻗﺎ ﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ ﻣﻦ اﻳﻦ ﺗﺴﺒﻴﺢ را ﻧﻤﻰﺧـﻮاﻫﻢ 

ﻋﻮض ﻛﻨﻴﺪ، ﻣﻦ ﺑﻪ ﺣﺎج اﺣﻤﺪآﻗﺎ ﮔﻔﺘﻢ: ﺷﻤﺎ ﺗﺴﺒﻴﺢ را ﺑﺪﻫﻴﺪ ﺗﺎ ﻣﻦ ﺑﺮوم ﻋﻮض ﻛـﻨﻢ. ﺣـﺎج اﺣﻤـﺪآﻗﺎ 

ﮔﻔﺘﻨﺪ: دﻳﮕﺮ ﻻزم ﻧﻴﺴﺖ، آن ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ و ﻳﻚ ﺗﺴﺒﻴﺢ دﻳﮕﺮ ﺑﺨﺮﻳﺪ. ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻢ: ﻧﻪ، آن ﺗﺴﺒﻴﺢ را ﺑﺪﻫﻴﺪ ﺗﺎ 

ﻣﻦ ﺑﺒﻴﻨﻢ و آن ﻣﺪل ﻛﻪ اﻣﺎم ﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﺑﺨﺮم. ﺣﺎج اﺣﻤﺪآﻗﺎ رﻓﺘﻨﺪ داﺧﻞ ﻣﻨﺰل و ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ و ﺗـﺴﺒﻴﺢ را 

دادﻧﺪ و ﮔﻔﺘﻨﺪ: اﻳﻦﺗﺴﺒﻴﺢ را ﺑﺮﮔﺮداﻧﻴﺪ. وﻗﺘﻰ اﻳﻦ ﺟﻤﻠﻪ را ﺣﺎج اﺣﻤﺪآﻗﺎ ﮔﻔﺘﻨﺪ، ﻣﻦ ﺑﻴـﺸﺘﺮ ﺣـﺴﺎس 

ﺷﺪم. رﻓﺘﻢ داﺧﻞ ﺷﻬﺮ و ﺧﻴﻠﻰ ﮔﺸﺘﻢ ﺗﺎ ﺗﺴﺒﻴﺢ ﻣﻮرد ﻧﻈﺮ اﻣﺎم را ﭘﻴﺪا ﻛﺮدم و ﺧﺮﻳﺪم و دادم. ﺑﻌﺪ ﻛـﻪ 

ﺣﺎج اﺣﻤﺪآﻗﺎ ﺗﺴﺒﻴﺢ اول را ﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ، ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻢ: دﻳﮕﺮ آن ﺗﺴﺒﻴﺢ را ﺑﺮ ﻧﻤﻰﮔﺮداﻧﻢ. آن ﻫـﻢ ﺗـﺴﺒﻴﺤﻰ 

ﻛﻪ ﺑﻪ دﺳﺖ ﺣﻀﺮت اﻣﺎم(ره) ﺧﻮرده و اﻣﺎم آن را ﻟﻤﺲ ﻛﺮده. اﻳﻦ ﺑﺰرگﺗـﺮﻳﻦ و ﺑـﺎ ارزشﺗـﺮﻳﻦ ﻫﺪﻳـه 

 ﺑﺮاى ﻣﻦ اﺳﺖ. 

ﻫﻤﺮزم دﻳﮕﺮش - ﻋﻠﻰﻣﺤﻤﺪرﺿﺎﻳﻰ - ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: او ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻮد را ﺳﺮﺑﺎز اﻣﺎم(ره) ﻣﻄﺮح ﻣـﻰﻛـﺮد و 

 ﺗﻤﺎم ﻣﻮاﺿﻌﺶ در ﺟﻬﺖ ﭘﺸﺘﻴﺒﺎﻧﻰ از وﻻﻳﺖ ﺑﻮد. 

ﺷﻬﻴﺪ رﻓﻴﻌﻰ ﺑﻌﺪ از اﻧﺘﻘﺎل اﻣﺎم(ره) از ﻗﻢ ﺑﻪ ﺗﻬﺮان، ﺑﻪ ﺳﭙﺎه ﻣﺸﻬﺪ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷـﺪ و ﺑـﻪ ﻋﻨـﻮان ﻣـﺴﺌﻮل 

ﮔﺸﺖِ ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺳﭙﺎه - ﻛﻪ ﺗﺮﻛﻴﺒﻰ از ﺑﺮادران ﺣﺰب اﻟﻠّﻪ ﻣﺸﻬﺪ ﺑﻮد - ﻣﻌﺮّﻓﻰ ﺷﺪ. ﺑﺎ ﺷﺮوع ﻏﺎﺋﻠﻪ ﻛﺮدﺳﺘﺎن

اﻳﻦ ﺷﻬﻴﺪ ﻋﺰﻳﺰ، ﻣﺴﺌﻮﻟﻴ ﺖ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﻰ ﻋﻤﻠﻴﺎت ﺳﭙﺎه ﺳﻘّﺰ را ﺑـﻪ ﻋﻬـﺪه ﮔﺮﻓـﺖ. ﺳـﭙﺲ ﻋﻠﻴـﻪ ﻣـﺰدوران

داﺧﻠﻰ ﺑﻪ ﺷﺪت ﺑﻪ ﻣﺒﺎرزه ﭘﺮداﺧﺖ.